Noong college, tumira ako sa dorm sa labas ng campus. Karamihan ng nakasama ko sa dorm ay upper class. Marami silang kalokohan. Isa sa kanila, si R, ay may binabasang diary ng dati nyang roommate nung freshman sya. Mara Clara ang peg. Hindi ko kilala kung sino ang may ari ng diary, pero pagkatapos basahin ni R ang diary, hiniram ko yun para basahin din.

Natuwa ako sa diary. Ang daming chismis! Nalaman kong ayaw ng nanay at tatay ni Ate (yung may ari ng diary) na maging aktibista sya. Kinilig ako dahil kaya pala gusto ni ate maging aktibista dahil may pagsintang pururot si ate sa leader ng group. Nalungkot ako nung nagkaroon ng girlfriend si group leader. Maraming hinaing si ate sa mundo, galit sya sa prof nya na sa tingin nya ay hindi marunong magturo pero magaling magbigay ng mahirap na exam. Minsan galit sya sa “mother-fucking-earth” kahit hindi nya alam ang dahilan.

Binasa ko ang diary from cover to cover. May natutunan ba ako? Wala. Pero natuwa ako. Nagsimula din akong magsulat ng diary. Tumagal ang unang diary ko ng tatlong araw.

Noong nagtrabaho na ako, nagkaroon na ako ng access sa internet. Nakiuso na akong gumamit ng Friendster at Multiply. Dito ko na na-discover ang blogging. Katulad ng diary na nabasa ko nung college, natuwa ako sa mga blogs. Ang daming kwento! Dahil mahilig din ako magkwento sa totoong buhay, sinulat ko ang mga kwento ko.

Pero higit sa kwento ko, mas natuwa ako sa kwento ng ibang blogger. Siguro ang pinakamalapit na salita para i-describe ang characteristic ko na ito ay ang pagiging chismosa. Kaya ako nagbablog ay para magkwento at makikwento sa kwento ng iba. Hindi tumagal lang ng tatlong araw ang “diary” ko na ito na katulad nung una, sa katunayan lampas limang taon na akong nabablog. Naging hobby ko na ang blogging. And to some extent, naging parte na ang blogging ng buhay ko.

Minahal ko ang blogging sa katulad na paraan na minahal din ako ng blogging (at blogsphere). Pinatawa ako nito, binigyan ng tunay na kaibigan, binigyan ng plastik na kaibigan, pinaiyak, dinala ako sa malalayong lugar na alam kong hindi ko mararating kahit pa nasa bucket list ko ito. Binigyan ako ng blogging ng haters at readers. And for all that, I’m grateful.

May natutunan ba ako? Wala pa din. Okay sige na nga. May natutunan din ako kahit papaano katulad nang huwag magpautang sa blogger (see previous post), pero mas importante pa din ang mga naging karanasan ko kesa mga natutunan ko.

PS. Hindi ko sinauli ang hiniram kong diary. I fell in love.

______________

Ang post na ito ay sagot sa Hoshi’s Blog Life Contest ng kwentotpaniniwalanihitokirihoshi.wordpress.com.

May instant pagtatagpo kami nila Vajarl at Kuhrach noong Biyernes. Nag-meet kami sa Megamall, kumain sa Holy Cow! tapos dumiretso sa condo ng nanay ko sa Ortigas. Please take note, condo ni Mamita. Baka maiisip nyong mayaman ako, nagkakamali kayo.

Dahil nakakahiya naman kay Kuhrach na paglakarin ko pa sya dahil bumiyahe pa sya ng dalawang oras (Imus, Cavite to Megamall) para makita kami ni Vaj, sinagest ko na mag-taxi na kami kahit dalawang tambling lang kami papunta sa condo ni Mamita.

Pumunta kami sa likod ng Megamall para mag-abang ng taxi, syempre hindi kami sa taxi stand/lane dahil uber haba ng pila dun. Tyempong tyempo, paglabas namin sa likod ng Megamall, may dumaan na taxi. Bakante. Sumakay agad kami. Binggo! Kapag sineswerte nga naman.

Pagsakay ng taxi, sinabi ko agad kung saan kami.

Tanong ni Taxi Driver, “Sa EDSA po ang daan?!”

Gagu ba u? Iikot pa tayo sa EDSA?! Alam mo naman traffic sa EDSA! Pero syempre hindi ko sinabi yan. Ang sabi ko, “Hindi po, sa San Miguel Ave na po tayo.”

Dahil sa harap ako nakaupo, sina Vaj at Kuh ang nasa likod, narinig kong nagbubulungan sila na ang taas na agad ng metro ng taxi. Dun ko napansin na oo nga! 70 pesos agad ang metro. Syempre pinansin ko.

“Bakit po ang taas na agad ng metro nyo?”, tanong ko.

“Ganyan po talaga, airport taxi po kasi ito.”, sagot ni Taxi Driver.

“Eh bakit dito kayo kumukuha ng pasehero, di ba dapat nasa airport kayo?”, naiirita na me.

“Syempre po, buma-boundary ako.”, sabi ni Taxi Driver.

“Kaya pala walang sumasakay sa inyo.”, naiirita na talaga me.

“Hindi po, marami din pong sumasakay sa akin lalo na kapag rush hour.”

Oo, airpot taxi ang pinapasada mo, mas mahal ang flag down ng taxi mo. Pero mali naman yata na umiikot ka sa Ortigas para lang maka-boundary ng mabilis dahil mahal nga ang flag down rate mo. Hindi talaga ako mapakali. Ginagago ako ni Taxi Driver sa harap ng mga blogger friends ko. This. Is. Not. Happening!

“Hindi po ba illegal ‘tong ginagawa nyo?”, tanong ko.

“Hindi ahhh, ang illegal yung nangongontrata.”

“Eh para naman kaming nangontrata sa taas ng sisingilin nyo sa amin. Ang lapit lang namin eh.”

Nagbigay ng suggestion si Kuh, “Pahingi na lang po ng resibo”. “Oo nga pahingi ng resibo”, I second the motion.

Pagtigil namin, 82 pesos ang metro namin. Take note, dalawang tambling lang ang layo ng tinakbo ng taxi ni Taxi Driver! Pagbigay ko ng 100 pesos, nanghingi na ako ng resibo. Pinindot ni Taxi Driver ang metro para maglabas ng resibo pero walang lumabas na resibo. Naubusan daw sya ng papel. Ang sa akin, hindi ko problema yon.

“Manong, hindi ako aalis dito ng walang resibo.”

Narinig kong lumalabas na sina Vaj at Kuh sa taxi.

“Wala pong papel eh”, dahilan ni Taxi Driver.

“Wala po akong pakialam, kung gusto nyo kahit manual. Kahit sa kahit anong papel kayo magsulat.”

Naghanap sya ng ballpen, wala syang mahanap. Tinanong ako ni Taxi Driver kung meron akong ballpen at papel, wala akong maibigay. Hello?! Gigimik ako, bakit ako magdadala ng ballpen at papel?! Hindi naman ako taxi driver na may nakakairitang pasahero na nag-i-insist ng resibo!

“Wala po talaga”, sabi ni Taxi Driver.

“So, pasensyahan po ha? Illegal po ang hindi pagbibigay ng resibo. Kailangan ko ang plate number at pangalan nyo, magrereklamo po ako sa LTO. Akin na ang sukli ko.”

“Maam naman.. sinakay ko naman kayo ng maayos.”

“Opo, at gusto ko pong bumaba din ng maasyos.”

“Kung gusto nyo po, bawasan natin ng 30 ang bayad nyo.”

Now you’re speaking!

Pumayag ako, sinuklian nya ako ng 50 pesos.

I WON!

Na-tripan kong bumili ng toy camera. Yung camera na plastic, film pa ang gamit at iniikot muna ang film bago makapag-take ng picture. Kaya bukod sa trabaho, kandarapa ako mag-research sa internet kung anong magandang bilin. Dito ko na-discover ay lomography.

Ang lomography ay… i-Google nyo na lang. Ang gamit naman sa lomography ay, syempre, lomography (or lomo) camera. Konti lang ang nakita kong nagtitinda sa Pinas ng lomo camera, karamihan ay online seller. Meron chain store na nagtitinda ng lomo camera, at dahil sensitibong pangyayari ang kwento, tatawagin kong TM ang chain store na ‘to.

Eto na ang simula ng kwento.

Day 1

May TM sa Trinoma kaya dumaan muna ako dito bago umuwi. Okay ang staff. Pinatingin sa akin ang lahat ng nasa display nila. Tinayk-note ko din kung anong mga model ang meron sila para ma-research ko.

Day 2

Decided na akong bumili ng La Sardina sa TM. Sabi kasi sa mga review, La Sardina model ang pinakamadaling gamitin at bagay sa mga beginners. Maraming model ang La Sardina, ang napili ko ay Sapphire Serpent, color blue. Php3995 ang nakalagay sa box. Okay. Pikit mata na naman akong bibili.

Pagdating ko sa counter, itinapat ang barcode scanner sa price sa box. Pero imbes na P3995 ang lumabas na presyo, P4495 ang nag-register na price. Boom boom pow! Hindi ako pumayag na P4495 ang babayaran ko kaya, syempre, nagreklamo ako. Wala naman magawa si ateng nasa cashier dahil yun ang lumabas sa lentek na system nila, hindi daw updated ang barcode na nasa box.

Ang sa akin naman, hindi ko problema kung hindi updated ang system nila o mali ang lecheng barcode. Problemahin nila yun dahil ang babayaran ko lang ay kung anong nakalagay sa item. Dahil hindi kami magkaayos, gusto kong mag-file ng formal complain. Wala silang form para sa complain kaya pinasulat nila ako sa logbook. Pumunta ako sa Concierge ng Trinoma, nireklamo ko din dun ang TM at ang staff nila. Pagbalik ko sa TM, kinuhanan ko ng picture ang price na nakalagay sa item (P3995) at yung item mismo. Yan kasi ang turo sa akin ng abogado kong kaibigan para maireklamo ko din sa DTI. Bago umalis, sabi ng staff na tatawagan nila ako para sa development ng complain ko. Naisip ko kapag hindi nila ako kinontak, that means war.

Day 3

Tinext ako ng manager ng TM. Okay na daw. Pwede na daw akong bumalik uli sa Trinoma para bilhin ang La Sardina Sapphire Serpent ng P3995.

I won!

The moral of the story is know your right. Republic Act 7394 Article 81 also known as the Consumer Act of the Philippines asserts that consumer product shall not be sold at a price higher than that stated in the price tag.

Badtrip na badtrip siguro sa akin ang staff ng TM. Wala akong pakialam.

May iku-kwento ako sa iyo.

Noong nag-aaral pa ako sa Elbi, mahigit limang taon na ang nakalipas, kumalat ang kwento na may Mananabas sa Los Banos. Ang Mananabas na ito ay sinasabing tinataga ng itak hanggang mamatay ang biktima. Pwedeng habang naglalakad ka tabasan ng ulo o  pwede ding kumatok sa apartment/bahay/dorm ang Mananabas, at kapag pinagbuksan mo ay pagtatagain ka sa loob ng bahay. Sobrang nagkalat ang mga ganitong kwento to the point na natakot na kaming lumabas sa gabi ng walang kasama. May time pa nga na tumatakbo kami pauwi para huwag lang gabihin sa daan.

Alam mo ang pakiramdam noon, Sir? Para kaming nanakawan. Kaming lahat ay nanakawan, actually. Ninakaw sa amin ang “security” ng community which Elbi is known. Alam mo yun? Hindi naman kasi maiiwasan umuwi nang sobrang gabi dahil kung loaded ka ng subject sa umaga ay sa gabi ka na lang talaga magkukumahog umattend sa meeting, gumawa ng group project at kung ano-anong pang shit na kailangan tapusin. Normal noon ito dahil okay lang umuwi ng gabi na, o umaga na nga kung kailangan talaga. Kahit lasing kang sumusuka at pasuray-suray sa kalsada ay walang mangingialam sa iyo kundi ang mga kaibigan mong pinagtatawanan ka dahil sa kagaguhan mo.

Pero naiba lahat yan, Sir, dahil sa kwento ng Mananabas.

Dahil sa kwentong yan, nagkaroon ng pag-iimbestiga ang pulis. Hinanap ang mga naging biktima ng Mananabas, pero walang nakitang police report o record sa ospital. Kailan ko lang nalaman na inimbento lang pala ang kwento ng Mananabas ng mga estudyante sa Social Science para sa isang social experiment.

Noong panahon namin sa Elbi, isang urban legend lang ang serial killer, pero nakita na agad namin ang pagbabago ng community. Naging aware kami, oo. Natakot kami, check na check! Pero napansin din namin na naging visible ang mga pulis at barangay tanod at nagkaroon talaga ng imbestigasyon. Ngayon Ton, hindi ka ba nahihiya na pagkatapos ng tatlong biktima sa munisipyong mayor ka ay nilagyan mo lang ng pink na ilaw ang Lopez Avenue? Na kung magbabasa ka ng police report o kahit manood ka lang ng TV ay malalaman mong walang insidenteng nangyari sa kahabaan ng Lopez Avenue.

Hindi na ito isang urban legend, Ton Genuino. May mga magulang na umiiyak, estudyanteng nawalan ng kaklase, at isang komunidad na ninakawan ng sense of security.

Thanks and best regards,

Salbehe
A blogger who still considers Elbi as her second home and who almost cried when she recognized Rochel Geronda, a small girl then who sold sampaguita leis near UPLB Gate.

__________________
Reaksyon sa article na ito.

Teykwan si Ester. Teyktu si Marlena.

Alam ni Abby na hindi ordinaryo ang buhay nya, ang buhay nilang mag-ina. Una, wala syang Daddy. Okay lang naman sa school na pinapasukan nya na hindi kumpleto ang pamilya, pero alam pa din nyang kakaiba sya. Wala kasi syang maalala na nagkita sila ng tatay nya. Si Ruthie, wala ding tatay sa bahay dahil sa abroad nagtatrabaho. Pero marami silang picture kapag umuuwi ang Daddy nya, madami ding pasalubong. May isa pa syang kaklase, si Donna, na may iba ng pamilya ang Daddy nya pero dinadalaw pa din sya o kaya naman ay pinupuntahan nya ang tatay nya. May mga pictures nga sila kasama ang kapatid nya sa ibang pamilya. Naguluhan si Abby sa sitwasyon ni Donna, na pwede palang magkaroon ng dalawang pamilya. Pero at least may mga picture si Donna kasama ang tatay nya, si Abby wala.

Maraming tanong si Abby, katulad ng kung anong itsura ng Daddy nya. Matangkad kaya? Gwapo? O maputi? Kamukha ba nya? Curious lang.

Si Ruthie ay bata pa
Kaya ang sabi nya ay
Uh-ah
Uh-ah-ah!

Mula nang mag-Grade 5 si Abby, hindi na pinabantayan ni Marlena ang kanyang anak sa yaya. Mag-isa na syang pumapasok at umuuwi ng bahay. Sa panahong ito nagsimula ang bulungan. Bulungan ng mga nanay ng kaklase ni Abby na sa tuwing makikita sya ay may tingin na parang nandidire. Na parang may ginawa hindi maganda ang kanyang junakis. Nang magsumbong si Abby kay Marlena, tumaas ang kaliwang kilay nya sabay sabi ng,

“Aba syempre naman anak! Pag-iinitan ka ng mga nanay nila. Maganda ka, matalino at laging kasali sa mga school programs. Nagmana ka yata sa akin.”

Proud na proud si Marlena sa kanyang anak, pero alam nyang hindi matatakasan ni Abby ang pang-aalipusta ng lipunan sa kanyang napiling propesyon. Kung bakit kasi hindi sila ipinanganak sa Pransya kung saan legal ang pagpuputa. Hanggang kelan nya maililihim ang trabaho nya? Alam nyang hindi nya ito maitatago kay Abby nang habang panahon, kailangan nya itong malaman. Hindi nya din alam kung papaano ipapaliwanag kay Abby na iniwan sya ng kanyang ama nung nabuntis si Marlena.

Si Donna ay bata pa
Kaya ang sabi nya ay
Uh-ah
Uh-ah-ah!

Laging wala si Marlena sa bahay tuwing gabi. Sabi ng kanyang Mommy, para syang call center agent, laging “on call”. Kapag may tumawag sa telepono nila at pabulong na kinausap ni Marlena, hudyat ito na magta-trabaho ang nanay nya mamayang gabi. Ibig sabihin, maaga silang gagawa ng kanyang mga assignments at projects, maagang kakain ng hapunan para pag-alis ng kanyang Mommy ay okay na ang lahat.

Minsan napapansin ni Abby na iniiwasan ng kanyang Mommy ang tanong nya tungkol sa kanyang Daddy kaya hindi na nya muna tatanungin. Oo, naguguluhan pa din sya pero may mga bagay talaga sa mundo na magulo. Katulad ng buhok ni Mrs. Arroyo kapag nagtuturo, laging magulo.

Si Gloria ay bata pa
Kaya ang sabi nya ay
Uh-ah
Uh-ah-ah!

Ang pinaka-ayaw ni Marlena ay magsinungaling sa kanyang unica hija. Noong sinabi nya kay Abby na nasa abroad ang kanyang ama at matagal pa bago umuwi, halatang halata ng bata na nagsisinungaling lang sya at sinabi lang nya yun para tumigil na nang pagtatanong si Abby. Isinumpa nya sa sarili na iyon na ang huling pagsisinungaling nya kay Abby. Abby is a very special child and she deserves the truth.

Kaya hindi sya makapagsinungaling nang …

“Mommy, what’s this?”, excited na tanong ni Abby habang hawak ang kanyang 10-inch dildo.

“It’s a toy.” Shit, shit, shit. Lagot ang julalay nya, bakit nakita yun ni Abby!

“How can I play with this, Mommy?” Pisti! Tell the truth and suffer the consequence later, naisip ni Marlena.

“You kiss it, hija. Then you lick it, you suck it. Just like a lollipop.”

Walang kaabog-abog na hinalikan ni Abby ang dulo ng dildo. Hinimod nya yun. Parang lollipop na sarap na sarap syang dinidilaan ang dulo. Hindi nakuntento, sinubo ni Abby ang laruan ni Marlena, dahan dahan, unti-unti. Labas pasok sa bibig nya. Buong buo nyang naisusubo.

Si Abby ay bata pa
Kaya ang sabi nya ay
Uhhh-ahhh
Uhhhh-ahhhh-ahhhh…

********************

Opisyal na lahok para sa Kategoryang Maikling Kwento sa Saranggola Blog Awards 3.